Bıktım Şu "Profesörcücük"lerden

Televizyon ekranları, yine profesörlerle doluydu bu gece…
Birden öylesine isyan ettim öylesine söylenmeye başladım ki verdiğim tepkiye ben bile şaştım.

Ülkemde nadiren rastlanan gerçek bilim insanlarından değil de her nasılsa kaptıkları unvanlarla profesörcülük oynayanlardan söz ediyorum. 
Hiçbirinden hoşlanmam, hem de zerre kadar.
Meslekleriyle ilgili konuşsalar neyse. Sanki, profesör olunca dünyadaki her şeyi bilmek zorundalar. Aman aman aman! Hiç akıllarının ermediği açıkça anlaşılan konularda bile bitmez tükenmez bir gayretle ahkâm kesip duruyorlar. Ata, sallaya atacak şey bırakmadılar, ama onlar hâlâ sallamaktalar.

Bu bilim insanı mukallitlerini televizyonlara çıkarıp duran “Unvana ayarlı ekran çığırtkanları”ysa milleti bilmem ama beni bezdirdiler. Sanıyorlar ki, programlarında akademik unvanlı birileri olursa programlarının kalitesi tavana vurur; kendileri için de “Öf be, ne gazeteci ama…” denip alkış tutulur.

Oysa o unvan; bir meslek kolunda, hatta bazen bir meslek kolunun alt dallarından birinde uzmanlaşmış olmanın simgesinden başka bir şey değil. Nasıl ki herhangi bir meslekte şef yardımcısı, şef, müdür yardımcısı, müdür gibi kademeler varsa akademik işlerde de asistanlık, doçentlik, profesörlük, ordinaryüs profesörlük var. Biyolojinin ayrı, fiziğin ayrı, siyaset biliminin ayrı, tıbbın ayrı, ekonominin ayrı… Yani, çalışılan işlerde uzmanlaşmış olmanın ilanından başka bir şey değil onlar... Tek farkı, emekli olsalar bile unvanlarının başına emekli sözcüğünün konmaması…     

DERSİMİZ FELSEFE İLE İKTİSAT
Lise döneminde, felsefe dersiyle tanıştığım ilk günlerde kafamda şu soru şekillenmişti:
- Sürekli olarak; “Aristo şunu, Sokrates bunu dedi; Spinoza onu söylüyor, Kant’sa böyle demiş!” diye okuyoruz da neden biz Türklere ait felsefi bir sistemi konuşmuyoruz?

Üniversite yıllarında, bu kez; “Adam Smith, David Ricardo, Keynes, Karl Marks ve benzerleri” çıktı karşıma… Bir dolu profesör adı öğrendik. İçlerinde yine bizden biri yoktu.

Sonunda dayanamayıp, derslerimize giren profesörlerden birine sordum: “Neden; herhangi bir kuramcımızın, örneğin sizin adınızla ortaya konmuş bir sistemi okumuyoruz? Neden sürekli olarak Smith, Ricardo deyip duruyoruz?”

Sanırım, sorumun altında yatan merakı anlayıp, verecek cevap da bulamadığından, kızmakla gülümsemek arası kararsız bir yüz ifadesiyle yürüyüp gitmişti. Çünkü sorum; “Neden sizlere ait bir kuram yok”un kibarcasıydı.

Onun vermediği ya da vermek istemediği cevap bence şöyle olmalıydı:
- Onlar, kendi akılcı sistemlerini kurup bir ekol oluşturmuşlar. Sistemleri gerçek bilim çevrelerince kabul görmüş. Bunun sonucunda da ekollerine uygun öğrenciler yetiştirmişler. İşte o yüzden, yüzyıllar sonra bile “Aristo Okulu, Sokrates Okulu” denen kurumlarla karşılaşıyoruz. Bizlerse hazır lopçuyuz. Onlardan öğrendiklerimizi kopyalayıp bir yerlere yazıyor, sonra da bunun adına ders kitabı, kitap diyor; öğrencilerimizi de aynı sistemle yetiştiriyoruz.

Amacım, okulu bitirdikten sonra akademik kariyer yapmaktı.
İyi mi yaptım kötü mü yaptım bilmiyorum ama o günden sonra bu düşünceden vazgeçtim. Soğumuştum.

AKADEMİK UNVAN ADAM OLMAK İÇİN YETER Mİ?
Yıllar içindeyse şunu öğrendim. Eğer biri, mezun olduğu okulda akademik kariyer yapmaya kalkıyorsa hayata atılmaktan korkan, kurulmuş bir çarkın içinde kaybolmaya hazır biridir. 

Hani akademik unvanlı birinden söz ederken “Koskoca profesör!” falan derler ya, bu tür unvanlar bende tam tersi duygular uyandırıyor. 
“Ne yazmış, ekolü var mıymış, tırtıkçı mıymış?” diye şüpheyle bakıyorum onlara… 
Yani hiçbir akademik unvan, özel bir saygı yaratmıyor bende...

İKBAL AVCILARI
A Ka Pe iktidarının ilk on bir buçuk yıllık döneminde, akademik unvanlı kişilerin toplumu nasıl aldattığını hep birlikte gördük. İkbal uğruna her türlü yalanı söylediler. Yetmedi, aklı herkesten farklı çalışan bir egemenin ardına takıldılar.

Hepsi bir anda bulutların üstünde dolaşır olmuştu. Hemen her olayda, gazete ve televizyonlar onların görüşlerine başvuruyor, onlar da vıcık vıcık yağ damlatan dilleriyle insanları yanılgılara sürükleyecek yorumlar yapıyorlardı. 
Egemenin rüzgârı ne tarafa doğru eserse onların yorumları da o yöneydi.  

Sonunda, dalkavukluğuna soyundukları egemen bıkıverdi hepsinden. Toplumun önünde azarlamaya başladı bunları... Bizimkilerin “liberal denen takımı” şaştı bu işe… “Kem küm, hık mık!” ettiler, hatta “kazı yanmasın diye ters çevirdiler” ama azarların ardı arkası kesilmiyordu. Çareyi yeni bir safta yer tutmakta buldular. Liberal olmayıp mineral olmayı kabullenenlerse bu hakaretlere büyük bir aşkla katlandılar.

Bunların hepsinin; bırakın ailelerinin yüzüne, aynaya bile nasıl baktıklarına şaşarım hâlâ... Onlarsa çok bilen saygın adam rolünü ısrarla sürdürüyorlar. 

HIZLA YÜKSELEN ADAM: DAVUTOĞLU
Tam bunlardan kurtulduk diyorduk ki, bu kez bir başka profesörün yıldızı parlamaya başladı. Anlaşılan kurtulamayacaktık bunlardan. 

Önce başbakan danışmanı yaptılar. Müthiş bir adamdı. Komşu ülkelerle tüm sorunlarımızı sıfırlıyor, bizi Orta Doğu’yla kucaklaştırıyor; onun katkılarıyla Türkiye dünyanın en saygın ülkelerinden biri, Başbakan’ımızsa dünya lideri oluyordu. 
Roket hızıyla Dış İşleri Bakanı yapıldı.

“Stratejik Derinlik” adlı bir kitap yazmıştı. Ben içeriğine vâkıf olamadım ama anlatan yandaşlara göre o kitapta her şey vardı. İlmihâl (!) gibiydi mübarek. Her yapılan işlem dönüp dolaşıp o kitaba dayandırılıyordu. İşte bu stratejik derinlik döneminde gerçekten de sıfırlık bir olay yaşandı. Hem komşular hem de diğer Orta Doğu ülkeleri tarafından güvenilmez bir ülke mertebesine taşınarak sıfırlandık. Yetmedi, birçok ülke tarafından aşağılandık, sorunlara gark olduk.

Beyimize ne gam! O, agasını mutlu ediyor; ne dediyse aynısını tekrarlıyor, ona söylenen her karşı sözün önüne atlıyordu ya, bu ona yeterdi. Yetti de… Agası başkanlık hayaliyle Cumhurbaşkanı olurken onu da eliyle başbakan yaptı.

BAŞAKAKAN II
Başbakanlığının üzerinden fazla bir zaman geçmeden seçimler gelip çattı. Çatmaz olaydı. Türkiye’ye dışarıdan bakanlar için komik, Türkiye’de yaşayanlar içinse trajikomik bir kampanyaya girişti. Ne bir dediği ötekini tutuyor ne de doğru konuşuyordu. Yapmadıklarını yapmış gibi gösterip insanların başına kakıyor, partisinin yaptığı kötülükleriyse başkaları yapmış gibi sağa sola gönderiyor; üstelik tarihi de çarpıtıyordu. "Agası"nın tıpkısının aynısıydı.

Yalan, iftira, bölücülük, hakaret ve kışkırtma!
Tüm seçim politikasının özeti buydu.

Başbakandı, sekiz kitabın sahibiydi ve “koskoca (!) profesör”dü. Öyleydi de birçok ekran profesörü gibi Türkçede Ha ve Ka diye telaffuz edilen harflerin olmadığını bilmiyor, “agası” gibi Ce Ha Pe, Me Ha Pe, Ha De Pe deyip duruyordu. Hadi “agası” bilmeyebilir. Çünkü o sıradan bir vatandaş. Oysa kendisi koskoca (!) profesör. 

Üniversitelerin senatoları, profesör unvanı verdikleri insanların Türkçesiyle hiç mi ilgilenmezler? Onların bu Türkçeyle nasıl öğrenci yetiştireceklerini hiç mi düşünmezler?

"Padişah denen basit bir ademoğlunun tek bir emriyle milyonlarca ademoğlunun ölüme gönderildiği" eskisi yetmemiş gibi, adamımız; “Yeni Osmanlıcılık” denen bir garabetin peşinde... Padişah mı olacak yoksa vezir mi?  Yine vezir olmak isterse yandı! Osmanlının kaç veziri görevini huzur içinde, korkmadan yapabilmiş; kaçı idam edilmeden tamamlayabilmiş, bilmez mi ki? 

İnsanımızın, "kula kul olma, kula kulluk etme" aşkı nerden geliyor acaba?
Coğrafyamızın havası mı yoksa suyu mu yiyor aklı?
Olabildiğince özgür yaşamak varken, bu mazoşist heves niye? 

Kendisinin, 24 Nisan 2014’te, “Ermeni tehciri acımasızcadır” yazan bir bildiriyi yazıp, Recep Tayyip Erdoğan ile birlikte imzalayarak, tam dokuz dilde yayınlattığını öğrenince “Yeter artık!” isyanıyla hangi okulda yetiştiğini ve akademik eğitim aldığını merak ettim. Boğaziçi Üniversitesi’nden mezun olduğunu; doktorasını burada, yardımcı doçentliğini Malezya Üniversitesi’nde yaptığını, ardından profesör olduğunu öğrendim.

Ben anlayacağımı anladım.
Tüm bunların ne demek olduğunu varın siz de anlayın.

E, NE OLMUŞ?
Gördüğünüz gibi; akademik unvan sahibi olmak, adam olmakla eşdeğer değil. Hani bir şiir vardı. Altından bir şey giydirilmiş bir varlık vardı da üzerine giydirilen o şey, onun türünü değiştirmiyordu. 
Tıpkı öyle bir şey.  

Profesör olmak, insanı; terbiyeli, nazik, efendi yapmıyor.
Bilgin de yapmıyor, hatta anadilini düzgün konuşmasını bile sağlayamıyor.
O yüzden gözünüzde fazla büyütmeyin.

Asalet unvanı yerine de geçmiyor. 


 Günay Tulun
  • ALINTI YAPMAK İÇİN

    • Yazarlarımızın makaleleri ve Sayın Günay Tulun'a ait şiirlerin, "Radyo-TV ile diğer basın ve yayın organlarında" yayım ilkesi: Önceden haber verme, eserin aslına sadık kalma, eser sahibiyle alıntının yapıldığı yer adlarını anlaşılır bir açıklıkla belirtmektir. Yayın öncesi bildirim imkânının bulunamadığı aniden gelişen durumlardaysa nezaket gereği, [sessizliginsesi.tr@gmail.com] adresine yayın sonrası bilgi gönderilmesini rica eder; tüm yayınlarınızın başarılı geçmesini dileriz.
  • ESER EKLEMEK İÇİN

    • "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"na ait tüm basılı ya da dijital yayın sayfalarında halkımızın geniş dünya ilgisine uygun olarak her türlü konuya yer verilmiştir. Yayınlanan fotoğrafların büyük bir kısmı "Kadim Okurlarımız" tarafından gönderilmiştir. Fotoğraf ve çizgi resimlerde "İlişkinlik-Telif Hakkı" konusunda tereddüt oluştuğunda bu eserleri yayından çekme hakkımız saklıdır. "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"na ait tüm gazete, dergi, site, blog gibi yayın araçlarında yayınlanan makale ve diğer yazı türleriyle fotoğraf, resim, yorum gibi her türlü eserin; üçüncü şahıs, kurum ve kuruluşlara karşı her türlü sorumluluğu, bu eserlerin sahibi olan yazar, gönderici ve ekleyicilerine aittir. "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"nun yayın organlarına kayıt edilen ya da kaydedilmek üzere gönderilen eserlerin, telif hakları konusunda problemsiz olmaları önemli ve gereklidir. Yayın Kurulu, gönderilen eserleri yayınlamaktan vazgeçebileceği gibi, dilediği yayın organlarından birinde ya da hepsinde aynı anda ya da değişik zamanlarda yayınlayabilir, yayınlamak isteyen üçüncü şahıslara, tüzel kişiliklere ve kurumlara onay verebilir ya da onlar tarafından yayınlanmasını engelleyebilir. Yalnız şu unutulmamalıdır ki bu eserler, okura saygı kuralı gereği Türkçe kurallarına uygun olmalıdır. Yazılar yayınlandıktan sonra, yazar ya da ekleyicisi; istifa, uzaklaştırılma, çıkarılma dâhil herhangi bir nedenle yazı göndermesi sonlandırılmış olsa dahi "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu Yayın Kurulları"nın oy birliği içeren onay kararı olmadan eserlerinin kayıtlarımızdan ihracını isteyemez, istediği takdirde bunun reddedileceğini en baştan bilmelidir. Gönderici ve yazarlarımızın bu konuya önceden dikkat etmeleri, ileride ihtilaf doğmaması için baştan eser göndermemeleri gerekmektedir. Yayın organlarımıza ekleme yapanlar, bu konudaki sorumluluklarını okumuş ve kabul etmiş sayılacaklardır. Uzun süre yazı göndermeyen ya da yazmayı bırakan köşe yazarlarımızın o güne kadar gönderdikleri tüm yazılar "Konuk Yazarlar" bölümüne aktarılarak yeniden yazı göndermeye başladığı güne kadar köşesi kapatılır. Köşeyi kapama ya da kapatılan köşeyi açıp açmama konusunda karar sahibi, "Sessizliğin Sesi Grubu" ile "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"dur. İhtilaf durumunda, İstanbul'un Kadıköy Mahkemeleri yetkilidir.
  • YORUM YAZMAK İÇİN

    Sayın Okurlarımız: Yorumlarınızı; Grubumuza ait "Google, Yahoo, Mynet, Hotmail, TurTc " ve diğer posta adreslerimize göndermek yerine, "Yorum bölümü açık olan sitelerimiz"deki; yorum yazmak istediğiniz yazının alt kısmında yer alan "Yorum", "Yorum Yapın", "Yorum Yaz" veya "Yorum Gönder" tuşlarını kullanarak doğrudan kaydetme olanağınız bulunmaktadır. Yazacağınız yorumlarınızın; gecikmeksizin, anında yayına girmesini dilerseniz bu yolu tercih etmenizi, saygılarımızla öneririz.

Google'da Webler Arası ve Site İçi Arama

*TATİL ve DİNLENME
Marmara Adası
DAVRAN MOTEL

*HASTANE RANDEVU SİSTEMİ
182 Merkezi Hekim Randevu Sistemi ile RANDEVU ALMA

FotoğrafımGrup Kimliğini Görüntülemek İçin Tıklayın




HABERCİDEN, "Yazarlar ve Ozanlar" ile "Sessizliğin Sesi" Gruplarına Ait Özgün Bir Kanaldır.